دوستان گرامی مارو فراموش کردید چرا دیگه نظر نمی گذارید ما با نظرهای شما شارژ می شویم

امروز براتون شعرهای با حال دارم این پیش کش شب یلدا  

آن را که خزان بخز و کتان بگذشت ******* ما را که دی حادثه عریان بگذشت

   خوش باش صبا که در جهان بر تو و او******* آن هستی و نیستی بیکسان بگذشت

مجید رستمی

عشق يعني زيبايي معشوق و بينايي عاشق

                                                       عشق را بسيار معني كرده اند

عشق را بسيار بازي كرده اند

                                                             عشق بايد ديد تا باور نمود

عشق بايد داشت تا ظاهر نمود

                                                     عشق يعني خود فنا كردن به دوست

عشق يعني آتش اندرجان ولي گفتن زدوست

                                                عشق يعني خود نديدن بهر دوست

وقتي رغبتي براي شنيدن نيست.

      وقتي ذوقي براي ديدن و شوقي براي زيستن نيست.                    

پس چرا بايد بود؟ چرا بايد بود                               

و نگريست دنيايي كه وفا ندارد؟    

دنيايي كه همه دورنگي است وريا .                         

همه كينه است وجفا.      

دنيايي كه در آن محبت مفقود شده                           

و عشق اسير دنيايي كه در آن           

 سهم عاشقان جز گريه نيست.                             

چرا بايد بود و شنيد صداي انسانهايي را كه                   

 از محبت حرف نمي زنند                                     

و صداقت را پيشه خود نكرده اند؟      

چرا بايد بود و گفت حرفهايي كه                           

گوش شنوايي براي آن نيست            

واگر هم هست سرزنش به دنبال دارد؟                       

چرا بايد بود در حالي كه جدول زندگي                       

ما انسانها با كلماتي چون:                    

صداقت محبت علاقه دوستي يكرنگي و ايثار پر نمي شود.

 دل تنگ تو..."

جاده های  متروک                 با  دلم   می نالند

چه کند این   دستم؟                 آن یکی می ساید

این یکی می خواهد                 که به جفت می بالد

وچه  نا شکر دلم                  همچنان  می نالد

برسرخیس و  تنم                  همچنان می بارد

برف   را    گویم                    که تنم   می ساید

وچقدر من  دورم                    که دلم   می داند

که به  راه  رفته                  جای پا می ماند

به   امید     رفتن                     پای ، دلم می راند

جای پایم رمزی است                این   دلم  می داند

راه   جبران    بستم                دم به دم  می دانم

فصل به فصلت دیدم                 بر سر کاشانم

از  زمستان     خسته                 در ته ویرانم

فصل  بی فصلم من                  تا رسم کاشانم    

                                                        وهمچون از نسیم دلبردن  آموخت

به دریا و  به  موجی  شکر آموخت            

                                                        حقیقت را چو سیبی سرخ آموخت

دلی کندم از  این   دنیای   وحشی                  

                                                         به دریایم  نسیمت  موج  آموخت

که آبشاری پر غرور و ساده زی باش      

                                                         یک هویت از دلم این  گونه  آموخت

به  ابر و باد  این  طاق  دل  من                    

                                                         به   خطت  تابش  مهتاب   آموخت

نوشتی بر دلم  با  من  همی باش                

                                              بر این دیوانگی یک  عشق آموخت

                                                          ای که دلتنگی غربت،منو از یاد تو برده

هنوزم هوای خونه عطر دیدار تو داره

                                                         گل به گل کوشه به گوشه تو رو یاد من میاره

با تو من چه کرده بودم که چنین مرا شکستی

                                                          بی وداع و بی تفاوت سردو بی صدا شکستی

به گذشته بر می گردم به سراغ خاطراتم

                                                           تازه می شود دوباره از تو داغ خاطراتم

به تو می رسم همیشه در نهایت رسیدن

                                                          هر کجا باشی و باشم به تو برمی گردم از من

این تویی همیشه ی من توی ایینه ی تقدیر

                                                           با همه شکستم از تو نیستم از دست تو دلگیر

با تو من چه کرده بودم که چنین مرا شکستی

                                                          بی وداع و بی تفاوت سردو بی صدا شکستی

Download

Download

                                به قصد ديدن رويت گذشتن

ميان كوچه هاي سبز احساس

                               به دنبال قدم هاي تو گشتن

نجابت يعني از باغ نگاهت

                            به رسم عاطفه يك پونه چيدن

ميان سايه روشن هاي احساس

                             ترا از پشت يك آئينه ديدن

دوچشمت سرزمين آرزوها

                             نگاهت داستان آشنايي ست

امان از آن زمان كه قلب عاشق

                            گرفتار خزان يك جداييست