تو این همه سال ها
تو این همه روزها
تو این همه شب ها
تو این امروزها
تو این امشب ها

از تمام رویا ها بیزارم....
از اون ها که برایم خواب رو رنگ بخشیدند
از اون ها که به صدایم در خواب گوش سپردند
از اون ها که به صورت اشک بارم سیلی زدند
از اون ها که من و سوزوندند.. هر بار که چشم گشودم و دیدم که رویایی بیش نبودند..

نمی خوام دیگه خواب ببینم
نمی خوام دیگه آواز بخونم
نمی خوام دیگه صدایی از دور شدن ها ببینم...

زندگی هامون مثال یک بغض است.. انفجاری بی صدا.. در انتهای یک رود... با فشار آبشار خفقان

دیگه نمی خوام خواب ببینم
نمی خوام
نمی خوام
نمی خوام

اگر عشقی نباشه آدمی نیست
اگه آدمی نباشه زندگی نیست
نپرس از من چه آمد بر سر عشق
جواب من جز شرمندگی نیست

آهای مردم دنیا
آهای مردم دنیا
گله دارم گله دارم
من از دست خدا هم
گله دارم گله دارم

اگر عشقی نباشه آدمی نیست
اگه آدمی نباشه زندگی نیست
نپرس از من چه آمد بر سر عشق
جواب من جز شرمندگی نیست

آهای مردم دنیا
گله ای دیگر ندارم
من از دست خدا هم
هیچ گله ای ندارم

می خواهم از جهنم سرد م جدا شوم

قلبي از آينه داري

می روم خسته و افسرده و زار
.....سوی منزلگه ويرانه خويش
...........به خدا می برم از شهر شما
..................دل شوريده و ديوانه خويش
می برم تا که در آن نقطه دور
......شستشويش دهم از رنگ گناه
...........شستشويش دهم از لکه عشق
..................زين همه خواهش بيجاوتباه
مي برم تا ز تو دوريش سازم
.....ز تو ای جلوه اميد محال
...........می برم زنده بگورش سازم
.................تا از اين پس نکند ياد وصال
ناله مي لرزد. می رقصد اشک
.....آه.بگذار که بگريزم من
...........از تو ای چشمه زرين گناه
..................شايد آن به که بپرهيزم من
به خدا غنچه شادی بودم
.....دست عشق آمدو از شاخم چيد
...........شعله آه شدم. صدافسوس
..................که لبم باز بر آن لب نرسيد
عاقبت بند سفر پايم بست
.....می روم. خنده به لب. خونين دل
...........می روم از دل من دست بدار
....................ای اميد عبث بی حاصل
فروغ فرخزاد....((اسير))

در شب کوچک من ..افسوس...........باد با برگ درختان ميعادی دارد
در شب کوچک من دلهره ويرانيست.......گوش کن.....................وزش ظلمت را مي شنوی؟
من غريبانه به این خوشبختی می نگرم
من به نوميدی خود معتادم
گوش کن...................وزش ظلمت را مي شنوی؟
در شب اکنون چيزی می گذرد.........ماه سرخست ومشوش
و بر اين بام که هر لحظه......در او بيم فرو ريختن است
ابرها.. همچون انبوه عزاداران...............لجظه باريدن را گوئی منتظرند
لحظه ای و پس از ان...هيچ........پشت اين پنجره شب دارد می لرزد
و زمین دارد .........از می ماند از چرخش
پشت این پنجره یک نامعلوم........نگران من وتوست..........ای سراپايت سبز
دستهايت را چون خاطره ای سوزان در دستان عاشق ـــــــــ
ـــــــــــ من بگذار
و لبانت را چون حسی گرم از هستی
...............................به نوازش های لبهای عاشق من بسپار
باد ما را با خود خواهد برد
....................باد ما را با خود خواهد برد
...............................................باد ما را با خود خواهد برد

غم غروب نگاهت نشست بر روحم.......بمان ستاره که بی تو بهار می ميرد
..........ميان دشت بنفشه کنار برکه عشق........برای شهر دلم انتظار می ميرد
...................دلم به وسعت الاله های غم سرخست......وجود ابی احساس پاک و بارانی ست
...........چگونه بی تو بمانم بدان.بهانه من.........
...............دلم هنوز به دست دل تو زندانی ست.......بدان که قصه احساس قصه ای نيلی ست
بيا وقصه او را دوباره باور کن
......................بجای هجرت و اندوه و بي قراری و درد
...................................................بيا و از سرت لطفت تو فکر ديگر کن
پرنده از غم هجران تو چه بايد کرد؟............دلم برای نگاهت بهانه می گيرد
..............دلم اگر بروی در خزان هجرانت..............چو يک کبوتر بی اب ودانه مي ميرد

ديويد بکهام

الا ، اي رهگذر ! منگر ! چنين بيگانه بر گورم
 چه مي خواهي ؟ چه مي جويي ، در اين كاشانه ي عورم ؟
چه سان گويم ؟ چه سان گريم؟ حديث قلب رنجورم ؟
 از اين خوابيدن در زير سنگ و خاك و خون خوردن
 نمي داني ! چه مي داني ، كه آخر چيست منظورم
تن من لاشه ي فقر است و من زنداني زورم
كجا مي خواستم مردن !؟ حقيقت كرد مجبورم
چه شبها تا سحر عريان ، بسوز فقر لرزيدم
چه ساعتها كه سرگردان ، به ساز مرگ رقصيدم
 از اين دوران آفت زا ، چه آفتها كه من ديدم
 سكوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان
هر آن باري كه من از شاخسار زندگي چيدم
 فتادم در شب ظلمت ، به قعر خاك ، پوسيدم
 ز بسكه با لب مخنت ،‌زمين فقر بوسيدم
 كنون كز خاك فم پر گشته اين صد پاره دامانم
 چه مي پرسي كه چون مردم ؟ چه سان پاشيده شد جانم ؟
 چرا بيهوده اين افسانه هاي كهنه بر خوانم ؟
 ببين پايان كارم را و بستان دادم از دهرم
 كه خون ديده ، آبم كرد و خاك مرده ها ، نانم
 همان دهري كه بايستي بسندان كوفت دندانم
 به جرم اينكه انسان بودم و مي گفتم : انسانم
 ستم خونم بنوشيد و بكوبيدم به بد مستي
 وجودم حرف بيجايي شد اندر مكتب هستي
 شكست و خرد شد ، افسانه شد ، روز به صد پستي
 كنون ... اي رهگذر ! در قلب اين سرماي سر گردان
 به جاي گريه : بر قبرم ، بكش با خون دل دستي
 كه تنها قسمتش زنجير بود ، از عالم هستي
 نه غمخواري ، نه دلداري ، نه كس بودم در اين دنيا
 در عمق سينه ي زحمت ، نفس بودم در اين دنيا
 همه بازيچه ي پول و هوس بودم در اين دنيا
 پر و پا بسته مرغي در قفس بودم در اين دنيا
 به شب هاي سكوت كاروان تيره بختيها
 سرا پا نغمه ي عصيان ، جرس بودم در اين دنيا
 به فرمان حقيقت رفتم اندر قبر ، با شادي
 كه تا بيرون كشم از قعر ظلمت نعش آزادي

فلش زيبای آدم فروش برای ديدن اينجا کليک کنيد 

فلش زيبای آدم فروش برای ديدن اينجا کليک کنيد 

اينم يه فلش زيبا از شکيلا حتما ببينيد

سلام امیدوارم که حال همه خوانندگان این وبلاگ خوب باشه این وبلاگ جایی برای شعرهای قشنگتون پس مارو بسش از این منتظر نگذارید باتشکر